Listy do lesbijki: Listy do (jej) mamy

Co to za blog?

Do założenia tego bloga skłoniła mnie refleksja. Obserwuję polskie społeczeństwo, czytam komentarze na portalach internetowych i przeraża mnie to, co się dzieje. Najgłośniej mówią o homoseksualności ci, którzy najmniej o niej wiedzą. Są ideologiczne spory, jest fala hejtu, w to wszystko wplatają się wątek religii i moralności. W cieniu tego, niektórzy młodzi ludzie dochodzą do wniosku, że „coś z nimi nie tak”. Bardzo często są zagubieni. Zwłaszcza mieszkając z dala od dużych miast, nie mają wiedzy, która pomogłaby im zrozumieć siebie. Nie ma jej także ich środowisko, przyjaciele, rodzina.

Pamiętam, jak czułam się, gdy mniej-więcej w drugiej klasie gimnazjum dotarło do mnie, że podobają mi się dziewczyny. Nie znałam wtedy takich słów jak homoseksualność, LGBT, lesbijka. Myślałam, że jestem dziwna, że coś przestawiło mi się w mózgu, że może to przez samotność. Bardzo potrzebowałam pomocy, ale jej nie szukałam. Nie miałam pojęcia, że gdziekolwiek mogę otrzymać wsparcie, że to nie jest jednostkowa aberracja. Potrzebowałam ponad czterech lat, by po raz pierwszy powiedzieć o sobie: jestem lesbijką i być przy tym szczęśliwa.

Założyłam tego bloga z myślą o dziewczynach, które są w sytuacji podobnej do mnie sprzed czterech lat – zwłaszcza takich, które mieszkają na wsi lub małych miastach. Nie wiem, ilu z nich uda mi się w ten sposób pomóc – ale jeżeli chociaż jednej, to będzie oznaczało, że warto.

Blog podzielony jest na trzy kategorie. Listy do lesbijki skierowane są do dziewczyn odkrywających swoje zainteresowanie tą samą płcią. Listy do (jej) mamy oraz Listy do (jej) taty to części skierowane do rodziców, którzy odkryli, że ich córka jest lub może być lesbijką.